autor i ri: Ali Asllani, liber i ri: Hanko Halla, Vjersha Satirike

autore/ali-asllani/hanko-halla/pjesa-e-dyte.md

@@ -0,0 +1,166 @@
+---
+title: Pjesa e dytë
+author: Ali Asllani
+respectLineBreaks: true
+parent: Hanko Halla (Poemë)
+grandparent: null
+order: 2
+---
+
+I
+Hallës nuk i hahet, Hallës nuk i pihet,
+me të renë e saj fare s’po i kihet
+Nusen nuk e dashka sa në od’ s’e qaska
+dhe qëkurse erdhi hal’ në sy e paska!
+
+DHe qëkurse erdhi Halla paska thënë:
+Nuk më duket nusja nuse për të qënë.
+Lum shtëpi e babës diti dhe e nxorri,
+mjer shtëpi e burrit ra në lak e mori!
+
+Tani – vazhdon Halla – si do t’ja bëj hallit?
+çar’ t’i bëj zemanit, pa për sy të ballit,
+do t’i thoshja djalit jepi tek e hak
+edhe ktheje prapa, bosh me tre tallak!
+Shko andej nga erdhe, erdhe kot së koti,
+se paraja kallpe vete te i zoti!
+
+çar’ t’i zemanit, shum’ zemnan i keq,
+shum i rënd për plaka, shum’ i rënd’ për pleq.
+Hoxha nuk trazonet kadi nuk na mbeti
+me të tilla femra hall i madh na gjeti!
+Hall i madh me nuse, hall i madh me çupa,
+një lëkur kunadhe hedhur përmbi supa
+tunden dhe lëkunden dhe në mes këputen,
+nëpër duar të shkasën po në zëmra futen!
+
+Punë e tyre vetëm: lahen edhe lyhen
+edhe nëpër valle venë e vinë e thyhen;
+femra me një mashkull vallja vetë i dytë,
+plasur dielli ballit më u plaçin sytë!
+GJith’ me flok të prera,
+jo alla grasone, jo alla bebera,
+me një llër të freskët nëpër djell të thekur,
+me një trup të zeshkët nëpër kum të pjekur,
+gji e gusha hapur digjen ylyver
+me një mes të hollë gati për t’u thyer
+Me një buz’ të kuqe shumë e shum’ të nxehur
+dhe me atë vetull tej për tej të prehur,
+me ato vështrime mu sikur të lutet
+ngjan se hallemadhes shpirti i këputet;
+me ato kapela varur gjer në vesh,
+zjarri i xhehnemit doli krejt në shesh!
+
+Jo, moj xhane , kurrë s’mundem që t’a heq
+që të thon’ se nusja ka një huq të keq;
+na flë e na ngrihet kur asaj i teket!
+dhe i bën qepallet sikur qan e meket!
+Brënda s’e mban vëndi ngjan se u çkallos,
+jasht’ na shkon përpara si një korcollos;
+me ditë e me orë zgjatet e mbufatet
+me hije të saja afër darkës matet!
+
+II
+Nuse e kësaj kohe tjetër zanat s’paska,
+a do marr’ kalemin që të bëj’ laraska,
+a so zër’ të shkruaj ‘ ose do dëgjojë
+një kuti të vogël që na flet me gojë.
+Një kuti të vogël që mos qoft’ të jet’,
+ësht’ një fëng i marrë, çirret e bërtet!
+
+Me një biz’ në dorë bën sikur punon,
+këmbën përmbi këmbë nusja e dëgjon;
+dhe çudi moj motër si e qysh duron!
+Duket nga një herë zëri e lëndon
+frëngu rri i qetë ose do bërtas’,
+nusja e humbet dhe i vete pas,
+fëngu e ngrë zërin edhe sokëllin
+nusja e lë përin edhe vërshëllin:
+ai flet me vete flet e flet përçartë
+nusja s’ësht ‘ në vete bënet më e zjarrtë!
+
+III
+Halla do një nuse , nuse gojë plotë
+si një zall të bardhë si një zall të fortë,
+me shami në krye anë e mban’ qëndisur
+dhe me flok ‘ të gjata prapa arratisur;
+dhe me flok’ të gjata deri mu në mes
+mu si nat’ janari sa të thell’ të zes ;
+me shami të hollë ballë e faqe hedhur,
+sa t’i duket syri në qepalle kredhur;
+me flori në gushë hapur mu si prush,
+si t’ju them moj motra. . . pjergulla me rrush!
+
+Rrallë e tek të duket rrallë e tek të flas’,
+një thëllëzë e bukur mbyllur në kafaz,
+mbyllur në kafaz një thëllëzë e bukur
+mu në mes të reve bëna në të dukur
+mu në mes të reve si hënë e si yll
+ose një xinde fshehur në një pyll!
+
+Halla do një nuse si edhe i biri
+rrënjët prej ergjëndi degat prej floriri,
+me të folur Halla nusja të hapi sytë
+,,Lepe” fjala e parë ,,peqe” fjala e dytë ;
+edhe asgjë tjetër vetëm ,,lepe”, ,,peqe”,
+pasi zemra e Hallës qënka si një qelqe:
+po u thy vajti e s’ka më: ngjite, qepe,
+zogu i plagosur di të kap’ me sqepe!
+
+IV
+çupa - tregon Hallës – nuk stoliset fare
+që ta njohën bota zogëën beqare;
+po kur bënet nuse nusja do të niset
+me fletë me lule pema do stoliset!
+Dora me kënah koka me mazi,
+dhe në cep të syrit gjëkafsh të zi
+,,sevap” e ,,xhaiz” është ca pika erë
+sa t’i njom cu;;ufet freskë e bukur prrë!
+
+Hajde dhe shaminë sado është gjynah,
+lere që ta lidhi shtrëmbër në një krah!
+Po të sillet bukur si dhe gratë e para,
+sidomos – thot Halla - dua temenara!
+
+Temena e shkretë humbi si një ëndër,
+vjen ta merr nga sheshi dhe të vë në zemës,
+pasandaj në buzë mbasandaj në kokë
+aty ku ësht’ vëndi për miqë e për shoqe,
+kurse nashti femra kokërr në karroqe,
+vjen a bën me kokë, pasi tash po thuaj
+na e bën frëngesha brënda disa muaj!
+
+,,Me një herë u bëmë
+Zoti ja bëft frëngut shapkën sa një lëmë”
+thanë edhe u derdhën rafsha mos u vrafsha,
+merr e bjer për dita rroba të mëndafhsa,
+rroba të mëndafsha rroba kashtë e bar,
+nusja për një manto jep dy grushte ar!
+
+Gjith’ pazarin nusja mu në odë e futi
+na u bë shtëpia magazi çifuti;
+rroba për pasdreke, rroba për mëngjes,
+rroba për në mjegulla rroba për në ves,
+disa për në banjo disa për në kum,
+disa për në çajra, disa për në valle,
+ruana zot dhe rroba për në karnavale!
+Disa për në dmër, disa për në verë,
+tamam sa për vjehrën që të fryhet vrerë!
+V
+Mir’se mëndjeshkurtër fëmra u harbua,
+burri që është burrë ç’ka që bënet grua?
+çdo gjë ka të ngjarë por kurrë edhe kurrë
+dorën e një fëmre nuk e puth një burrë!
+
+Pa më thoni zonja , si ka sy e faqe
+si mundet e bënet mashkulll pa mustaqe.
+Kurse be e burrit beja më me hije
+dora në mustaqe edhe mos u tund
+pasi fjalë e burrit aty merret fund!
+
+çdo gjë u ndryshua, çdo gjë u shkallmua,
+koka u zbulua , këmba u mbulua,
+kur në kohrat tona më të hyr’ që hyje,
+kundra mbetetj jashtë festja përmbi krye;
+nashti futet brënda çdo këpucë e lyer
+dhe kapelë e pastër varet përmbi derë!

autore/ali-asllani/hanko-halla/pjesa-e-katert.md

@@ -0,0 +1,168 @@
+---
+title: Pjesa e katërt
+author: Ali Asllani
+respectLineBreaks: true
+parent: Hanko Halla (Poemë)
+grandparent: null
+order: 4
+---
+
+I
+Shpirt e xhanë,
+eja më thot nipi vemi në Tiranë,
+Eja, Hall’ të lutem se do bësh sehir
+zonja shum’ të mira burra shum’ të mir’!
+
+Lem të keqen Halla ti më rruash të paça
+un’ për her’ të fundit do të dal në dalça;
+e do dal do iki dhe do shkoj për jetë
+në sehir’ të fundit në sehir’ të shkretë!
+
+Un’ mor djal’ i Hallës nëna e shtëpisë,
+kam një tuf’ me halle varur mbi kurriz;
+Kam një tuf’ me derte kam një tuf’ me halle
+nga ato që zbardhën vetulla e qepalle;
+e i thash’ i thashë. . . Djali me shum’ mall,
+eja, nguli këmbët, xhan o shpirt, o Hall’!
+Desha dhe nuk desha,
+Hodha namazbezin mirë e mirë u vesha,
+dhe që atë ditë hipëm në kaike,
+ish për her’ të parë që po veja mike,
+mike në pampor;
+prita edhe prita po sa prita se di,
+mbas nonjë orë,
+si thon’ nashti
+Pasi dhe sahatin sahatin e gjorë,
+që kur na e priishën edhe e bënë orë,
+na u bë dhe koha fare li e lesh,
+sahatin e saktë nuk po e marr vesh!
+
+Prita në pampor prita kot së koti:
+as e zonja erdhi as edhe i zoti;
+,,mirserdhe moj zonjë” njeri nuk më tha
+frëngun dhe frëngeshën ujku që s’i ha !
+
+Un’ hot Hanko Halla sado që kam rar’
+matem e peshonem me flori e ar;
+na jemi si rrëza mu si rrëza e djellit,
+që sado që bije lart nga maja e qiellit,
+bije nëpër male krahu nuk i thyhet,
+bije në moçale këmba nuk i lyhet!
+
+II
+Pasandaj pampori fryti e u nis;
+si kërcasin muret, muret e shtëpis’,
+si kërcasin muret kur i rreh tërmeti,
+po ashtu kërcisnin kur i rrihte deti
+eshtrat e pamporit; mirpo më së fundi
+diti se e tundi!
+
+Kur i vinte vala bënte sikur kridhej
+kurse valës tjetër drejt për drejt i hidhej;
+aty valës dukej anës do ja mbante,
+kurse valën tjetër mes për mes e çante!
+
+Ballë i bëri bukur detit të tëbuar,
+një dybek i rrihte mu në kraharuar;
+dank e dunk dybeku. . . un’ sa jesh kumbisur
+kur dëgjoj ca pula tue kakarisur!
+
+Tepër u habita qënkemi në Vlorë
+apo harroj udhën ky i shkret pampor
+dhe u kthye prap? Po në mbeçim udhës?
+Kur dëgjoj që thoshin: ,,kena mrri në Durrës!”
+
+Që thoni moj zonja erdhëm në Tiran’,
+po kur disa dëmra m’u bëfshin kurban
+disa qyqe femra në një qoshe mbledhur
+ferexhet e zeza përmbi krye hedhur
+koka e mbuluar këmba e zbuluar
+ruana zot nga fëmra kurse ka çkallurar!
+
+Thon’ se nga një herë këto ferexhera
+diku i ngrië era,
+brënda duket zoga ballë e gush’ flori
+që i thot Tirana ,,zogëza kumri”;
+qënka guguftuja që i themi na,
+mirpo ësht’ gjynah, s’undet ,,me u pa “!
+
+Afër meshkuj veshur - po si veshur?
+disa për të qarë disa për të qeshur;
+në krye në këmbë pa shije pa hije,
+çfar’ t’ju them, moj motra pika që s’u bije!
+Disa për të qeshur disa për të qarë,
+s’paska më shqiptarka, s’paska më shqiptarë!
+Ku janë ato rroba, rroba e të parit,
+rroba që peshohen me derhem të arit?
+
+Tej një shesh i gjerë bota jep e merr,
+edhe një gjëlpërë s’ka se ku të bjer’,
+zonja e zonjushe si thëllëza fushe
+mu si pika ari mu si flori gushe;
+dy nga dy po ecin me bërryle shtyhen
+në se u heth dorën me një her do thyhen!
+
+Me një her’ do thyhet mezi’ i hollë i vajzës,
+shkon për mes të rrethit rrethit të unazës,
+hedhur si lastrare hedhur si billonja;
+zonja mu si çupa çupat mu si zonja;
+palët mu si valët shkon e vjen një tjetër
+duket thanë e kuqe edhe femr’ e vjetër!
+III
+Blegërin një dele, tingëllin një zile
+bota paska halle hallet me kaçile
+hallet me kaçile hallet prej Tirane,
+lum Tiran’ e kuqe mbushur me zeshkane!
+
+Miëpo – vazhdon Halla pakëz e çuditur,
+rri si rri sorkadhja çap e vrap lajthitur
+mirpo ra mëngjezi rrugët do i masën,
+erdhi darka vjehrës buzen i pëllcasën;
+lozën edhe katrat birçe ose briç
+çekan e çekiç në kokë e godiç.
+
+Folu, nuk të flasën; ktheu, zën e shkasën
+dhe me cep të syrit din’ se si të vrasën.
+DHe ajo që duket engjëllushë e butë
+në një shishe brënda dy shejtane futë;
+llëra lakuriq këmba lakuriq,
+demek sa për mua. . . edhe burri i vdiq;
+IV
+Hanko Halla isha, Hanko Halla jam,
+Hal’ në sy i kisha hal’ në sy i kam.
+Nuk më mbushet syri nuk më mbushet zemra,
+nuk më piqet ylli me të tilla femra!
+
+Mirpo – vazhdon Halla edhe psherëtiti,
+aty nga del fjala do më dal’ dhe shpirti;
+pra do them të drejtën se më bënet derte,
+cilado gjynahun le ta ket’ për vete,
+kur i pash’ të parat desh më zuri frika,
+kur i pash të dytat . . . deh iu rëntë pika!
+
+Ato që mos qofshin këto për të qënë . . .
+duket pem’ e bukur që ka mbir’ me hënë;
+duket pem’ e bukur që me hën’ka mbirë
+dhe që asaj dite ish sahati i mirë:
+porosita djalin: - Në se të kam djalë,
+ik e i thuaj nuses të m’a bëj hallallë!
+
+V
+Aty Halla heshti, hoqi , psherëtiti,,
+një kujtim i vjetër erdhi e goditi . . .
+Kur ish Hanko Halla nuse top’i borës
+kur ,,Ai “ e mbante në pëllëmb’ të dorës,
+vishej edhe ngjishej sikurse një flutue,
+sikuse një flutur nëpër fleta futur!
+
+Sako dhe tumane . . . ar edhe mëndafh,
+varur pendolirat . . . shko një her’ me qafsh . . .
+shkonte si veri e vinte si tal’as,
+këmba si krah zogu s’linte gjurma pas!
+
+Halla ish një lule dhe nga ato lule,
+syri me ta parë mu në gjunj u ule.
+Ajo ish një lule po edhe ,,Ai”
+ish për atë lul një saksi flori.
+Fund’i fjalës Halla ish një dallandyshe,
+si ish e si qënka . . . jan’ dy gjëra ndryshe!